บทที่ 29 ที่ว่างหลังคนขับ

ภูเมืองขยายภาพจนขอบใบหน้าแตกเป็นเม็ดสี

“หมอแน่ใจแค่ไหนครับ”

นวลละออปล่อยมือจากแขนเขา

“ฉันจำหน้าเขาได้ค่ะ แต่ภาพนี้ใช้ยืนยันตัวบุคคลไม่ได้”

รอยฝ่ามือกางอยู่บนกระจก ใบหน้าซีดอยู่ต่ำลงมา ราวกับเจ้าของกำลังทรุดลงขณะเกาะบางอย่างไว้

ภูเมืองให้จ่าเนศตามรถต่อ ขอไฟล์จากเครื่องบันทึกพร้อมช่วงเวลาก่อนและหลั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ